2 Kasım 2014 Pazar

Fesleğen ile Reyhan

Gün doğumu.
Yan yana komşuydu Ayvalık’taki yazlıkta Pirnaz ile Zergül. Pirnaz çok uzaklardan gelmişti Ayvalık’a. Zergül, İzmirliydi Balkanlar'dan göçtüklerinden beri.



Pirnaz, zeytinyağlı yemek  yapmaya heves etmişti. Zergül öğretecekti Pirnaz’a zeytinyağlı yapmasını. Önce, Pirnaz’ın evinin arka  bahçesindeki masayı şöyle bir göz ucuyla süzdü Zergül. Sonra da bahçede ekili olanlara bakıp, evinin yolunu tutmuştu, “birazdan geleceğini” söyleyerek. Pirnaz pek anlamadı komşusunun neden durduk yerde gittiğini. Zergül’ün kaytardığını bile düşündü.

Zergül, on beş dakika bile olmadan elinde içi mor fesleğen dolu bir kap ile çıkageldi. Pirnaz bir anlam veremedi fesleğenlere; ama Zergül’ün bir bildiği olmalıydı.

Zergül, Pirnaz’ın bahçesine daha önce kendi elleriyle diktiği ve sıkı sıkı tembihlemesi üzerine Pirnaz’ın bahçeden zeytinyağlı biber dolması için birazdan harç olmak üzere kırptığı  dereotu nane ve yeşil fesleğenin yanına bıraktı bahçesinden getirdiği mor fesleğeni.

 Pirnaz, zeytinyağlı dolma için pirinç ayıklıyordu. Zergül de hemen girişti işe. Dereotu, nane, mor ve yeşil fesleğenleri yıkayıp süzgece koydu suları süzülsün diye.

Bu arada koca bir baş soğanı soyup doğrayacaktı tencereye, zeytinyağında kavurmak üzere. Gözleri yaşaracaktı mutlaka soğan buğusunda. O zaman da baharatları ayarlar, çam fıstığını şöyle bir ateşin üzerinde hafifçe tencerede yağsız çevirir ve kuş üzümlerini yıkardı. Otları en son doğrardı hep.
****
Bir yandan Zergül soğan doğrarken bir yandan da süzgeçte yan yana suları süzülen mor fesleğenle yeşil fesleğen sohbete koyulmuştu.
-Sana durmadan fesleğen deyip duruyor Zergül adlı sarışın mavi gözlü kadın, dedi yeşil fesleğen, mor fesleğene.
-Çünkü fesleğen denilir bize, diye cevap verdi mor fesleğen, yeşil fesleğene.
-Fesleğen mi denilir… Kim demiş fesleğen denilir diye. Benim adım reyhan. Bana reyhan denilir bizim oralarda. Fesleğen değilim ben.
-Demek daha uzaklarda fesleğen yerine reyhan deniliyor bize.
-Reyhanız da ondan, dedi yeşil fesleğen.
-Ha reyhan ha fesleğen. Biz aynıyız. Biriz. İkimiz de aynı köküz, dedi mor fesleğen.
-Aynı kök mü? Bak benim köküm bende, senin kökün sende,  diye höykürdü yeşil fesleğen.
-Biz kardeşiz, ister fesleğen denilsin ister reyhan biz ikimiz de aynıyız. Tadımız aynı, kokumuz aynı, diyordu ki fesleğen, sözünü bitiremeden lafını kesiverdi yeşil fesleğen yani reyhan.
-Rengimiz aynı değil ama. Ben yeşilim; sen mor.
-Canım ne fark eder? Ad ya da renk farklı olabilir. Aynıyız biz. Reyhanız. Ya da fesleğen. Ne sen başka kokarsın benden ne de ben senden başka kokarım.
-Ben başkayım, sen başkasın, diye kestirip attı yeşil fesleğen.
 
Bu arada çocukların bahçeden yolup  güneşte kurusun diye masaya koydukları ayrık otu bıyık altından gülerek dinliyordu mor fesleğenle yeşil fesleğenin konuşmalarını.

-Siz aynı değilsiniz. Ayrısınız. Farklısınız. Üstelik sen mor olan, ikide birde biz aynıyız derken görmüyor musun siz nasıl da farklısınız. Daha ilk bakışta anlaşılıyor ne kadar farklı olduğunuz. Sen morsun. Morla yeşil aynı mı yoksa  farklı mı söyle bana bakayım.

Mor fesleğen durdu bir an. Nasıl bir yaklaşımdı bu böyle. Fesleğenler iki renk hatta bir de küçük yapraklı olmak üzere birkaç türdü. Ama sonuçta fesleğendi hepsi de. Hatta aynı  sitenin fesleğenleriydiler. Aynı topraklarda yetişmişlerdi. Bahçeleri aynı olmasa bile aynı güneşin altında baş vermişlerdi aynı anda. Aynı bulutun yağmuruyla sulanmışlar, büyümüşlerdi. Ne kokuları farklıydı ne de tatları. Bir yerde fesleğen deniliyordu bu bitkiye bir yerde reyhan. Nasıl çağrıldıklarının ne önemi vardı ki. Ha fesleğen denmiş adlarına ha reyhan. Nerden çıkmıştı durduk yerde şimdi bu ayrılık gayrılık? Bu ayrık otu da ne yapmak istiyordu böyle? Körükle mi gidiyordu ne ayrık otu  yeşil fesleğenin üstüne. İyisi mi şu ayrık otunun niyetini bir güzel anlamaktı.
-Neden ayrıyız reyhanla ben,  anlatır mısın lütfen ayrık otu, dedi mor fesleğen.
-Ayrısınız siz, ayrıııı. Sen morsun; o yeşil.
-Renk mi ayırır bitkileri? O zaman ısırgan otu yaprağıyla limon ağacının yaprağı aynı renk olduğuna göre ısırgana limon, limona ısırgan demek yanlış olmaz. Bak şu saksılar dolusu sardunyalara. Hepsinin çiçeği ayrı renk. Beyazı, kırmızı çiçeklisi var yan yana. Pembesi var. Kimi sardunyaların yeşil yaprakları farklı farklı. Sakız sardunyasının yaprağıyla hanımşükriyenin yaprağı bir mi?
-Hanımşükriye değil, ceylan o, diye höykürdü ayrık otu.
-Bakın, gördünüz mü adları başka başka, ama aynılar.
-Siz ayrısınız. Ayrı bahçelerde yetişirsiniz. Bir değilsiniz ve ancak böyle dolma içi yapılmak üzere kıyılacakken bir arada olabilirsiniz.
-Kıyılacakken mi, diye irkildi mor fesleğen.
-Tabii. Sonunda siz kıyılacaksınız. Yetmedi harç olarak kavrulacaksınız. Yine yetmedi pişecek ve afiyetle yeneceksiniz.
-Bundan çok hoşlanacak gibisin ayrık otu.
 
Gevrek bir kahkaha attı ayrık otu. “Evet” diye çınlıyordu gevrek kahkahası.
-Gördün mü? Tüm bahçelere yayılıp ele geçirmiş koskoca, ayrık otu bile aynı olmadığımız, ayrı bahçelerde olmamız gerektiğini söylerken sen kime efeleniyorsun mor reyhan, dedi yeşil fesleğen.

Mor fesleğen anladı ki ayrık otu, yeşil fesleğenin aklını çelmişti. Ve emindi ki ayrık otu yakında o çok derinlere inen köküyle tüm bahçeyi saracaktı. O kökleriyle boğacaktı bahçeyi. Bahçedeki fesleğenler direnmişti besbelli ayrık otunun köklerine. Boğamadığı fesleğenlerle bu şekilde baş edecekti anlaşılan ayrık otu. Ayrıştıracaktı baş edemediklerini. Kendi yapamazsa yaptıracaktı. Moru yeşile, yeşili mora karşı hınçla doldurup birbirlerinin eliyle arındıracaktı bahçeyi. Sonra da köklerini salacaktı dört bir yana keyifle.
(Her hakkı saklıdır)
Ayşei Yasemin yüksel (Acemi Demirci), 08.10.2014, 17.01


AcemiDemirci



Paylaş :

0 yorum:

Yorum Gönder

İzleyiciler

En çok Okunanlar

Arsiv

Follow by Email

Toplam da

Copyright © Acemidemirci