21 Nisan 2018 Cumartesi

SÜLÜN AVI


Karlı günde kanlı Keklik” adlı öykümün devamı olan bu çalışmam, şiddete maruz kalmış ve hayatını kaybetmiş tüm kadınlara ithaftır”

-Zehirli bir örümcek gibi gencecik hayatlar etrafında ağ dokuyan Sait’in yaptıkları nedeniyle bu çalışmama tema olarak örümcek ağlarını seçtim.-




Keklik, akşama kalmadan gömülecekti. Bebesi bir komşu evde susmaksızın ağlarken köylüler kimsesiz Keklik’in defin işi ile uğraşıyordu. Bir köşede sızıp kalmış Sait, kendisini zar zor ayıltıp ayaklandıranlara küfür ede ede geldi mezarlığa. Düşmemesi için kollarına girenler de belli ki içten içe Sait’e sayıp sövüyorlardı.



Sait, kendisini görünce yolunu değiştiren Keklik’in arkadaşlarından Sülün’ü mezarlıkta görünce gözlerini ona dikti.  Sülün, kendisinden iki sınıf yukarıdaki Keklik’in ardından katıla katıla ağlarken arkadaşıyla kurdukları okumak hayali geçiyordu aklından. Keklik, öğretmen olmak isterdi. Sülün de hemşire.  Keklik’in üzerine toprak atılırken Sait yeni bir av peşine düştü böylece. Sülün avı.

Sait için şimdi sıra sülün avına gelmişti.  “Lise sondaki bu kız okuyup hemşire olacakmış. Keh kehh kehhh… Kah kahh kahhh… Sen görürsün hemşire olmayı! Öyle istemekle olmaz” diye düşünen Sait başka şeyler istemekteydi  çünkü.

*****

Hayatını karartıp, evlenmeye mecbur bırakması yetmiyormuş gibi bir de donarak ölmesine neden olan Sait dışındaki köylülerin çoğu  kırkı için Keklik’in mezarı başındayken sırtına tüfeğini vurmuş Sait, köyün tek bakkal dükkanı önünde  bakkalla sohbet eden  muhtarın “nereye böyle?” diye seslenmesinden hoşnutsuz, “ava” dedi.
-Ne avı be Sait, tam da bugün?
-Size ne? Sülün avlayacam. Var mı?
Muhtar, cık cık çekerek bakkala dönüp, “aklınca dalga geçiyor sülün avlayacağım diye. Bak şu edepsizin yaptığına! Keklik’in kırkıymış bugün umurunda mı delinin? Vah kadersiz Keklik, vah!” dedikten sonra yine de arkasından bağırdı Sait’in  “mezarlık o yanda değil. Öte yanda. Keklik’in kırkı bugün. Unutma haaa!”

Acelesi varmışçasına koşturan Sait’in aklına av düştü müydü hepten dellendiğini bilirdi muhtar. “Olan gül gibi kıza oldu. Geride kalan bebesi de sefil oldu. Sait’in baktığı filan yok yavruya. Anası dersen zaten Sait’i başından attığı için sevindirik delisi oldu. Kime bıraktı da bebeyi, ava gidiyor bu?” derken muhtarın üzüntüsü yüzünden besbelliydi.

O Cumartesi sabahı, üniversite hazırlık kursları için köyden ilçeye götüreceği öğrencileri almaya gelen minibüsün şoförü,  köyün girişine hayli varken  duyduğu sesle irkildi. Tekerlerden biri  patlamış olmalıydı. Sağa yanaşıp minibüsten indi. Arka tekere bakmak için  eğildiğinde  yediği tekme ile gözü karardı.
 
Tüfek sesini teker patladı sanan şoförü bayıltıp bağladıktan  sonra onu ormanın içine  götürüp çalıların arasına sakladı Sait. Eli ayağı bağlı şoför ayıldığında ne bu çalıların içinden  çıkabilir ne de  kaç kat bağla bağlanmış ağzıyla yardım isteyebilirdi. Sait gelip onu kurtarmadıkça diri diri çürürdü çalılıkta.

Sait, minibüse bindikten sonra yanındaki çantadan kasketini çıkardı. Ceketinin yakasını kaldırıp bir de parlak sarı camlı koca bir gözlük taktı. Boğazına da burnuna kadar gelen boyunbağı dolamıştı. Şoför koltuğunun tam arkasındaki  koltuklara çuvaldan kutuya ne bulduysa koymuştu ki Sülün oraya oturmasın, mecburen arka koltuklara yönelsin.

İlk durağa giden yola girmeyip doğruca Sülün’ün tek başına bindiği durağa gelip durdu. Sülün binerken başını çevirip öksürmeye başladı. “Geçmiş olsun” dedi Sülün, şoför arkasındaki koltuğa oturmak için hamlederken. Koltuğun üstündeki içi patates dolu kasalarla, gülle gibi ağır çuvalları  görünce arkaya geçti. “Koltuklar dolmuş, nereye oturacak bizim kızlar?” dediği an Sait yeniden öksürmeye başladı. Bu arada minibüsün  tüm kapılarını kilitledi.

Sülün kendisinden sonra binecek arkadaşlarının durağına değil de köyün çıkış yoluna saptıklarını görünce, “diğerlerini neden almadın şoför amca?” diye bağırdı.  Sait’i yine öksürük tuttu. Bu arada minibüs hızlanmıştı. Sülün bir kez daha seslendi, Sait hala öksürüyordu. Sülün yerinden kalkıp şoför amcası sandığı Sait’e doğru ilerlerken Sait direksiyonu bir o yana bir bu yana kırıp zikzaklar çizmeye başladı. Sülün, minibüsün koltuklarına tutunsa da yalpalıyordu. Sait daha hızlı oynatmaya başladı direksiyonu.

Sülün, önce bir anlam veremedi. Öksürük krizinden mi böyle yapıyor acaba şoför amcası diye düşünmedi değil. Köy epeyce geride kalınca o bildik kirli sesi duydu. “Kes sesini! Kafamı attırma.” Bu ses Sait’in sesiydi. Sülün bir an donup kaldı. Başına gelecekleri anlamıştı. Arkadaşı Keklik’in başına gelenler şimdi kendi başına gelecekti birazdan.
-Seni ahlaksız. Dur çabuk. Dur dedim!
-Kes dedim!

Sülün kapılara yöneldi. Kapılar kilitliydi. Pencereleri yumruklamaya başladı.
-İndir beni. Ben kursa gideceğim!
-Başımı ağrıtma. Nerde inersem ben, sen de orada ineceksin.

Sülün  korkusunu unutup Sait’in arkasına geçti. Omzuna, başına neresine denk gelirse vuruyordu. Sait öfkeden kudurmuşçasına bağırdı. Sülün şoför koltuğunun arkasından abanıp Sait’in kollarına yapıştı. Böylece minibüsü durduracak, olmadı kaza yaptırıp kaçacaktı. Minibüs gerçekten de durdu. Ama Sait’in frene basmasıyla.

Sait, olanca gücüyle direksiyondaki ellerine yapışmış kızın yüzüne yumruğunu indirdi. Sülün, kendisini üniversite sınavlarına hazırlık kursuna götürecek minibüsün  koridoruna yığılıp kaldı.

*****

Göçük tehlikesi yüzünden derenin öte yanına taşınmış komşu eski köydeki  dedesinden kalma, artık içinde sadece sansarların yaşadığı evin kapısını açtığında baygın Sülün’ü kolundan tutmuş sürüyordu Sait. Sülün, sürüklenmenin de etkisiyle gözlerini açtı. Neler olduğunu hatırlaması çok sürmedi. Avaz avaz bağırmaya başladı. Karnına yediği okkalısından  tekme ile uğundu. Nefes bile alamadı. Ölüyor sandı kendini.

Sait, pencerelere yöneldi. Terk edilmiş köyde artık yalnızca gelincikler yaşamaktaydı; ama olsun, yine de emin olmak istiyordu. Sait pencerelerle meşgulken Sülün doğrulup yerde gördüğü oklavayı kaparak var gücüyle Sait’in sırtına indirdi. “Hıııh” diye bir ses çıktı Sait’ten, o kadar. O zaman ilk kez göz göze geldiler. Sülün’ün görebileceği en korkunç, en kirli bakışlardı. Bu arada artık Sait’in elindeki oklava, Sülün’ün her yanına iniyordu. “Yanına bırakmam bunları!” diye ağlıyordu Sülün.  “Sen önce seni bırakmam için yalvar!” deyip oklavayı indiriyordu Sait. Sülün şimdi oklavanın kırılması için dua etmeye başlamıştı.


Sait vurmaktan yorulunca Sülün bir umut kalkıp kapıya koşturdu. Kapı kilitli değildi Allah’tan. Kapıyı açmıştı ki Sait’in pis kokan ceketli kolunu boyunduruk geçmişçesine boğazında hissetti. Sait’in ayaklarına tekmeler savurdu. Sait, Sülün’ü boynundan kavradığı gibi havada savurtup içeri fırlattı. Kapıyı da çatt diye kapattı.  Hah işte, bunca dayaktan sonra yola gelmiş Sülün’ün çıtı çıkmıyordu şimdi. Sülün, düştüğü yerde öylece hareketsiz yatıyordu. Numaracı kız,  bayılmış taklidi yapıyordu besbelli. Filmlerdeki gibi. İlk fırsatta elini ısırıp kaçmaya çalışacaktı
 
Sait, biraz bekleyip ayağıyla dürttü. Tepki alamadı. Biraz daha hızla dürttü. Ne inatçı kızdı. Gık demiyordu. Bu tekme daha savurdu. Sülün’den yine ses çıkmadı. Sait, Sülün’ü omzundan sarsmaya başladı. Kızın gözleri açıktı; ama ne göz kırpıyordu ne de gözbebekleri oynuyordu. Üstelik başı da yana düşmüş haldeydi.

*****

Sülün’ün boynu kırılmış cansız bedenini köyü de geçen derenin kenarında bulduklarında muhtar jandarmaya “son gördüğünde Sait’in sülün avına gideceğini söylediğini” anlatıyordu.
(Her hakkı saklıdır)

Ayşei Yasemin YÜKSEL (Acemi Demirci), 
02.12.2015

Paylaş :

2 yorum:

  1. aman allah korusun valla dünya ne deli yaaa. örümcek kadının öpücüğü adlı güzel bir film var yaaa :)

    YanıtlaSil

İzleyiciler

En çok Okunanlar

Arsiv

Follow by Email

Toplam da

Copyright © Acemidemirci